Z Małopolska w II Wojnie Światowej

BIELECKI Tadeusz.          
Urodzony 30 stycznia 1901 r. w Słupi. Na ochotnika zgłosił się do wojska w 1920 r. w czasie wojny polsko-bolszewickiej. Działał w kołach naukowych. Należał do kierownictwa Związku Akademickiego Młodzież Wszechpolskiej. Obronił pracę doktorską z filologii i literatury polskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim. Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim. Pracował jako nauczyciel w gimnazjum. Od 1924 r. działał w konspiracyjnej Lidze Narodowej. W 1928 r. został sekretarzem tajnej organizacji „Straż Narodowa”. Odpowiadał za współpracę z młodzieżą. Był sekretarzem Romana Dmowskiego. Od 1926 r. był członkiem władz Obozu Wielkiej Polski. Należał to jej Wydziału Wykonawczego. W 1927 r. został wiceprzewodniczącym Wydziału Wykonawczego Ruchu Młodych Obozu Wielkiej Polski. W 1930 r. został wybrany z listy Stronnictwa Narodowego posłem na Sejm. W 1933 r. po rozwiązaniu przez administrację państwową Obozu Wielkiej Polski przeszedł do Stronnictwa Narodowego. Został kierownikiem Sekcji Młodych Stronnictwa Narodowego. Sprzeciwiał się powstaniu Obozu Narodowo-Radykalnego. Od 1934 r. należał do tzw. Siódemki – tajnego kierownictwa obozu narodowego powołanego przez Romana Dmowskiego. 10 lutego 1935 r. dzięki poparciu Dmowskiego został mianowany kierownikiem wydziału organizacyjnego i zarazem wiceprezesem Zarządu Głównego Stronnictwa Narodowego. W 1936 r. tajne kierownictwo rozbudowano do Dziewiątki. W czerwcu 1939 r. został wybrany na stanowisko prezesa Rady Naczelnej Stronnictwa Narodowego. W sierpniu 1939 r. zmobilizowano go. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 r. Po jej zakończeniu przedostał się na Węgry, a później do Paryża. Od końca 1939 r. był zastępcą przewodniczącego Rady Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej. Latem 1940 r. przez Vichy i Portugalię przedostał się do Wielkiej Brytanii. Pozostawał w opozycji do rządu Władysława Sikorskiego. Krytykował zawarcie porozumienia z Sowietami w 1941 r. i doprowadził w opuszczenia rządu przez działaczy Stronnictwa Narodowego. Po wojnie pozostał na emigracji. W1949 r. współorganizował Radę Polityczną stronnictw emigracyjnych. W 1949 r. wybrano go na stanowisko prezesa Tymczasowej Rady Jedności Narodowej. Zorganizował Instytut Romana Dmowskiego.
Zmarł 5 lutego 1982 r. w Londynie. Został pochowany na cmentarzu Gunnersburry.      
Bielecki Tadeusz, W szkole Dmowskiego, Gdańsk 2000; Bielecki Tadeusz, Podziemna walka Polski o niepodległość, Londyn 1979; http://encyklopedia.pwn.pl/haslo/Bielecki-Tadeusz;3877388.html [dostęp 29 lutego 2016 r.]; http://portalwiedzy.onet.pl/23677,,,,bielecki_tadeusz,haslo.html [dostęp 29 lutego 2016 r.];