Z Małopolska w II Wojnie Światowej

DEJ Władysław.      
Wg części źródeł nazywał się Władysław DEJA. Urodzony 20 czerwca 1919 r. w Wilkowie lub Kocmyrzowie. Syn Andrzeja (sołtysa). W 1937 r. wstąpił na ochotnika do 11. pułku piechoty w Tarnowskich Górach. We wrześniu 1939 r. walczył w stopniu kaprala. Dostał się do niemieckiej niewoli. Zbiegł. Od 1940 r. był żołnierzem Obwodu Miechów Inspektoratu Miechów Związku Walki Zbrojnej. Używał pseudonimu „Korzon”. Dowodził plutonem dywersyjnym. W połowie 1943 r. przeszedł do Batalionów Chłopskich. Wg Józefa Guzika dowodził oddziałem wydzielonym w batalionie Batalionów Chłopskich NN „Karpa”. Natomiast Franciszek Kozera twierdzi że był zastępcą Zygmunta Sokoła „Wulkan” dowódcy tego oddziału. Podlegał grupie Wacława Maja „Grudzień”. 26 lipca 1944 r. jego grupa wspólnie z grupami Romana Kułagi i Jana Perlika "Kruk" zaatakowała posterunek policji w Kocmyrzowie. Przeciął połączenie telefoniczne z Krakowem podczas tej akcji. 27 lipca 1944 r. dowodził rozbiciem posterunku policji w Polanowicach. Po 1945 r. był zastępcą komendanta posterunku Milicji Obywatelskiej w Luborzycy.
Zginął w bójce na zabawie weselnej w Maciejowicach (a nie za służbę w Milicji Obywatelskiej) 28 kwietnia 1945 r. 
Adamczyk Walenty, Ocena książki Józefa Guzika „Racławickie wyzwania”, „Zeszyty Historyczne ZW ZBOWiD” 1988 nr 3 Kraków, s. 42, 58, 59; Guzik Józef, Działacze i partyzanci Ziemi Miechowskiej 1939-1945, Wawrzeńczyce 1983, s. 19; Łuczywo Tadeusz, Prześlica Zygmunt, Kowal Jan, Gwoli prawdzie historycznej, „Za Wolność i Lud” 1985 nr 9, s. 12; Ważniewski Władysław, Walki partyzanckie nad Nidą 1939 – 1945, Warszawa 1969, s. 228;