Z Małopolska w II Wojnie Światowej

JÓZEFOWICZ Apoloniusz.          
Urodzony 26 sierpnia 1922 r. w Niekolsku Usuryjskim. Repatriowany do Polski, zamieszkał w Ciszowicach. Ukończył 7 klas gimnazjum. Zgłosił się na ochotnika do służby w 8. pułku ułanów Księcia Józefa Poniatowskiego w Krakowie. Przeniesiono go do 9. pułku strzelców konnych w Grajewie. Zdał maturę. Ukończył Szkołę Podchorążych Kawalerii. We wrześniu 1939 r. mianowano go na stopień podporucznika. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 r. wrócił do Radomia. Wstąpił do Związku Walki Zbrojnej. Mieszkał u żony w Witowicach. Był komendantem (Inspektorem ?) rejonowym Związku Walki Zbrojnej. Od 1943 r. współpracował z Batalionami Chłopskimi. W połowie 1944 r. przeszedł do Ludowej Straży Bezpieczeństwa. Używał pseudonimu „Strzemię”. W czasie akcji „Burza” do października 1944 r. dowodził 6. kompanią 116 pułku piechoty Ziemi Olkuskiej Armii Krajowej. W październiku 1944 r. został mianowany przez Walentego Adamczyka, po złożeniu przysięgi na rotę Batalionów Chłopskich, dowódcą batalionu im. Stefana Okrzei (Józef Guzik twierdzi że on to dokonał tej nominacja w połowie lipca 1944 r.) Został awansowany na stopień majora. Był członkiem zarządu powiatowego Związku Samopomoc Chłopska w Miechowie.          
Zginął 28 lipca 1946 r. obok Rynku w Miechowie zastrzelony przez funkcjonariusza Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego.         
Dąbrowski Eugeniusz, Szlakiem „Jędrusiów”, Warszawa 1966, 46; Guzik Józef, Działacze i partyzanci Ziemi Miechowskiej 1939-1945, Wawrzeńczyce 1983, s. 26; Łuczywo Tadeusz, Prześlica Zygmunt, Kowal Jan, Gwoli prawdzie historycznej, „Za Wolność i Lud” 1985 nr 9, s. 7;