Z Małopolska w II Wojnie Światowej

MACNIEW Władimir.       
Urodzony w 1918 r. w Doniecku. Był synem Siemiona. W 1936 r. ukończył szkołę średnią. Studiował w leningradzkim Instytucie Budownictwa. W czerwcu 1941 r. zgłosił się na ochotnika do Armii Czerwonej. Ukończył oficerską szkołę piechoty w stopniu lejtnanta. We wrześniu 1942 r. został ranny w walkach pod Stalingradem. Po 3 miesiącach leczenia przerzucono go na Wołyń do oddziału partyzanckiego im. Kalinina na stanowisko szefa sztabu. W kwietniu 1944 r. został wyznaczony do odbudowy sieci kolejowej na wyzwolonej Ukrainie. W maju 1944 r. przeniesiono go na stanowisko dowódcy tworzonego oddziału partyzanckiego im. Szczorsa. Dowodził partyzancką Brygadą im. Szczorsa. Używał pseudonimu „Potiomkin”. Od połowy września 1944 r. działał na niemieckich tyłach. W połowie października 1944 r. przeszedł na Słowację. W grudniu 1944 r. powrócił na stronę polską do Doliny Tomanowej. Został awansowany na stopień kapitana. 18 grudnia 1944 r. spotkał się z kapitanem Eugeniuszem Borowskim „Leliwa”. Wieczorem 27 lub 28 stycznia 1945 r. jego zarośnięci i pijani partyzanci, po wycofaniu się Niemców, wjechali do Zakopanego. Przejechali na sankach Krupówkami wzbudzając przerażenie wśród miejscowej ludności. 30 stycznia 1945 r. został komendantem miasta Zakopane.       
Filar Alfons, U podnóża Tatr, Warszawa 1985, s. 158; Filar Alfons, Za pasem broń. (Z dziejów ruchu oporu na Podhalu), Warszawa 1989, s. 145; Kurkiewiczowa Wanda, Wyzwolenie pod Giewontem, „W marszu 1939-1945” nr 2, s. 86; Paczyńska Irena, Radzieckie formacje partyzanckie w Polsce południowej, „Dzieje Najnowsze” 1973 nr 4, s. 169; Tuszyński Waldemar, Działania zbrojne ruchu oporu w Polsce południowej, „Wojskowy Przegląd Historyczny” 1988 nr 3, s. 142; Wnuk Włodzimierz, Walka podziemna na szczytach, Warszawa 1980, s. 258;