Z Małopolska w II Wojnie Światowej


BOSSOWSKI Franciszek.     
Urodzony 12 kwietnia 1879 r. w Stryszowie pow. Żywiec. Syn Stanisława i Kamili z d. Schneider. W 1897 r. ukończył gimnazjum w Wadowicach. W latach 1897-1901 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego uzyskując w 1902 r. tytuł doktora praw. W 1902 r. został zatrudniony w Ekspozyturze Prokuratorii Skarbu w Krakowie. Od 1918 r. pracował w Prokuratorii Generalnej Rzeczpospolitej. W latach 1920 - 1939 wykładał na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie na katedrze prawa rzymskiego, początkowo zastępczo, później jako profesor nadzwyczajny. W 1922 r. uzyskał nominacje na profesora zwyczajnego. W roku akademickim 1927/28 był dziekanem Wydziału Prawa i Nauk Społecznych Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. Ponadto wykładał nauki społeczne na Studium Rolniczym Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. Od 1925 r. członek Zarządu Oddziału Wileńskiego Polskiego Towarzystwa Historycznego. Był także członkiem wileńskiej korporacji Cresovia. Napisał rozprawy naukowe z dziedziny prawa rzymskiego, historii prawa polskiego i prawa cywilnego. Od 1928 r. był członkiem Komisji Prawniczej Polskiej Akademii Umiejętności w Krakowie. Był członkiem korespondentem Instituto del studi Legilativi oraz członkiem Instituto di divitto Romano w Rzymie i Internationale Vereinigung für Rechts und Wirtschaftsphilosophi w Berlinie. Był ponadto członkiem i prezesem Towarzystwa Prawniczego im. I. Daniłowicza w Wilnie. Przewodniczył Towarzystwu Obrony Ziem Wschodnich. W chwili wybuchu II wojny światowej przebywał w Warszawie. W październiku 1939 r. przeniósł się do Krakowa. 16 października 1939 r. Rada Wydziału Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego powierzyła mu część wykładów prawa rzymskiego, jako profesorowi „wspomagającemu”. Został aresztowany 6 listopada 1939 r. w czasie „Sonderaktion Krakau” [1]. Osadzono go w więzieniu Montelupich[2]. Został przeniesiony do koszar przy ul. Mazowieckiej w Krakowie[3]. Przewieziono go do więzienia we Wrocławiu[4]. Został osadzony w KL Sachsenhausen[5]. Zwolniono go 8 lutego 1940 r. Powrócił do Krakowa. Prowadził tajne nauczanie na Uniwersytecie Jagiellońskim. Egzaminował z prawa karnego.            
Zmarł w Krakowie 3 maja 1940 r., został pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.      
Alma Mater w podziemiu , Kraków 1964, s. 256; Barcik Mieczysław, Franciszek Bossowski (1879–1940), [w:] Wyrok na Uniwersytet Jagielloński 6 listopada 1939, Kraków 1989, s. 59-60 (z fotografią); Gwiazdomorski Jan, Wspomnienia z Sachsenhausen, Kraków 1969, s. 255, 267; Wnuk Włodzimierz, Mortui sunt ut liberi vivamus, „Kierunki” 1964 nr 20 s. 6; Wroński Tadeusz, Kronika okupowanego Krakowa, Kraków 1974, s. 96; w.z., Tragiczna lista strat nauki polskiej, „Dziennik Polski” 1945 nr 48 s. 3;



[1] Gwiazdomorski Jan, Wspomnienia z Sachsenhausen, Kraków 1969, s. 267;

[2] Gwiazdomorski Jan, Wspomnienia z Sachsenhausen, Kraków 1969, s. 267;

[3] Gwiazdomorski Jan, Wspomnienia z Sachsenhausen, Kraków 1969, s. 267;

[4] Gwiazdomorski Jan, Wspomnienia z Sachsenhausen, Kraków 1969, s. 267;

[5] Poznański Stanisław, Zaborowski Jan, Sonderaktion Krakau, Warszawa 1964, s. 92;